Komunikacja? To nie benefit. To warunek przetrwania.

Kacper Turczyński

Można mieć komunikator, cotygodniowe spotkania i pełne skrzynki. A nadal nie wiedzieć, że sprawa właśnie się zatrzymała.


Kanał jest. Informacja nie dociera.


Czasem nie wiadomo, kogo zawiadomić. Czasem poprzednie zgłoszenia pozostały bez odpowiedzi. A czasem człowiek przewiduje, że po ujawnieniu problemu zostanie rozliczony głównie z tego, dlaczego go ujawnił.


To różne sytuacje. Wymagają rozpoznania, zamiast jednej diagnozy o „słabej komunikacji”.


W operacjach ma znaczenie, czy można powiedzieć: „nie wiem”, „to się opóźni”, „dane się nie zgadzają”. I co dzieje się później. Kto sprawdza informację? Kto podejmuje decyzję? Czy zgłaszający dowiaduje się, co ustalono?


Jeżeli nie ma odpowiedzi, kolejne narzędzie może tylko przyspieszyć wysyłanie wiadomości w próżnię.


Osoba kierująca zespołem ma wpływ na reguły tej wymiany. Warto zacząć od własnej reakcji na niewygodną informację. Czy najpierw próbuję zrozumieć sprawę, czy znaleźć winnego? Czy odróżniam błąd od człowieka, który o nim mówi?


Nie trzeba się ze sobą zgadzać, żeby pracować rzetelnie. Trzeba móc wyjaśnić rozbieżność i wiedzieć, co z nią dalej zrobić.


Uprzejmość pomaga. Jasna odpowiedzialność domyka to, czego sama uprzejmość nie załatwi.