Nie każda firma to teatr. Ale każda gra swoje przedstawienie.
Kacper Turczyński
Agenda się zgadza. Lista obecności pełna. Po godzinie wszyscy wracają do pracy, a sprawa stoi tam, gdzie stała.
Burza mózgów. Mżawka odpowiedzialności.
Spotkanie może służyć rozpoznaniu problemu, uzgodnieniu kierunku albo podjęciu decyzji. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy samo omówienie tematu uznajemy za jego załatwienie.
„Wszyscy wiemy” potrafi znaczyć: każdy zrozumiał coś innego. „Ustaliliśmy” — że zabrakło osoby, która mogła zdecydować. „Zajmiemy się” — że nikt nie wie, kto rusza pierwszy.
Warto sprawdzić, co zostało po rozmowie. Nowa wiedza? Decyzja? Osoba, która przyjęła zadanie i ma warunki, żeby je wykonać? Czasem dobrym wynikiem będzie świadoma rezygnacja ze zmiany. Zwłaszcza gdy dotyczy procesu, z którego inni już korzystają.
Zanim zaczniemy przestawiać tory, sprawdźmy, jaki pociąg po nich jedzie.
Sam zapis „do zrobienia” nie wystarcza. Potrzebny jest następny ruch, odpowiedzialna osoba i warunek, po którym poznamy, że sprawa została zamknięta. Bez tego notatka może skończyć jako dokument, do którego wracamy dopiero przed kolejnym spotkaniem.
Nie każde zebranie musi kończyć się decyzją. Każde powinno mieć jasny powód.
Dobry filtr na koniec: co po tej rozmowie wiemy, ustaliliśmy albo zrobimy inaczej?
Jeśli nic — przynajmniej catering miał zadanie.

